Na wat rondgesnuffeld te hebben op het net vond ik het volgende artikel. Uiteraard over Labjes.
 
http://www.nederlandselabradorvereniging.nl/webpages/info...
 
Veel leesplezier

Dat heeft heel lang geduurd. Sam is inmiddels meer dan een jaar oud en ik heb deze blog niet meer ge-update. Allerlei zeer vervelende omstandigheden in de persoonlijke sfeer. Maar nu ga ik toch weer regelmatig proberen een berichtje op dit blogje te zetten. Goed nieuws in ieder geval. We hebben er een heel mooi teefje bij. Ze heet Izabella, afgekort Iza. Ze is net 9 weken oud en een ongelooflijk klein lief bruin labje.
 
Ze doet het echt heel goed. We hebben haar nu nog wel in de Bench 's nachts, maar dat gaat ongelooflijk goed. In het begin natuurlijk wennen, maar omdat we er dan vlakbij waren 's nachts voelde ze zich heel snel op het gemak. Vlak voor het slapen gaan passen we een klein truukje toe en dat is een paar puppie brokjes met warm water in een kommetje. Dat smikkelt ze dan op en ze valt heerlijk in slaap met een warm buikje.
 
Ze hoeft er nu nog maar één keer uit per nacht en dat komt ons natuurlijk goed van pas. Want dat is het wel weer hoor...wennen bedoel ik dan. Met Sam ging het volgens mij niet zo gemakkelijk, maar nu kan ze goed kijken naar Sam en leren.
 
Nou als ik weer wat te melden heb doe ik dat snel...
 
Groetjes

Wow dat is een tijd geleden dat ik achter mijn blogje zat. We zijn weer een paar weekjes verder en ik heb het druk gehad met, eten, groeien, en mijn baasje pesten hihi. Omdat mijn baasje het erg druk heeft op het moment hebben we helaas wat trainingen gemist. Maar dat geeft niet, hij gaat wel elke dag met me wandelen. En we hebben wat leuks ontdekt joh! Als we bij ons huisje weglopen en dan een slingerpaadje opgaan komen we uit bij een heel mooi weiland. Daar gaan we dan apport oefenen en dat is heel leuk.
 
Het is een hele steile heuvel en het baasje gaat dan boven staan en dan gaan we apporteren. Maar die heuvel op en af rennen is best vermoeiend hoor. Ik zie het baasje het nog niet doen (de luilak). De laatste paar dagen is het ook enorm aan het regenen geweest en dat vind ik wel fijn maar baasje moet dan na mij het hele huis weer poetsen. Het vrouwjte is ook druk aan het werk en soms kijken ze me aan en zeggen dat ik een viespeukje ben. Maar zeg nu zelf, als jij een grote plas ziet, spring je er dan niet in? Nou ikke wel hoor. Gelukkig hebben we een houten vloer en die is zo weer schoon. Ik hoop dat ik snel weer even achter de computer mag om nog iets te typen, ik wordt er best goed in he?
 
Pootje van Sam

Nou vandaag moest ik weer vroeg op hoor. Het baasje was verdorie al om 8 uur op en neer aan het lopen. Er was vast weer wat aan de hand. Ahh baasje drinkt eerst een kop koffie, en dan...ik hou mijn kopje even scheef en kijk hem aan met mijn droevige oogjes (werkt altijd). Zal het werken? Hij kijkt en drinkt verder...hmmm een poot dan? Baasje staat op en hij pakt de riem en zijn tasje, en vraagt me of ik nu eindelijk klaar ben...ikke, ik was al lang klaar slome.
 
We gaan weer naar de training. Daar aangekomen moet baasje weer koffie drinken, en ik heb hem zijn poot nog niet zien optillen...raar  hoor. Uiteindelijk lopen we naar het veld en ik ben zo enthousiast dat ik vergeet dat ik netjes moet lopen...niet zo fijn die riem. Dan maar effe in de riem bijten en laten merken dat ik het er niet mee eens ben. Maar ik maak niet zoveel indruk blijkbaar. Wacht maar tot ik groot ben...grin.
 
We moeten weer netjes gaan zitten en de normale truukjes doen, zitten, voet, volg, links en rechts af. Dan komen de dummies weer, kijk nu wordt het leuk. Eerst moeten de andere hondjes, en dat gaat niet zo goed. Maar ik kan het veel beter dat zal ik laten zien. Eindelijk mag ik. De vreemde mevrouw maakt een raar geluid en ik kijk op en zie daar mijn dummy vliegen....joepie er op af....ouch, weer die riem. Ok baasje, ik wacht wel tot je zo ver bent, maar die dummy kijkt naar me, ik zweer het je, ik wil hem, ik wil hem. Ja nu mag ik gaan. Dummy , dummy , dummy, daar ik heb hem, en nu netjes naar de baas lopen, voor zijn voeten los laten en gaan zitten. Maar ik heb hem wel, joepie en ik krijg een aai. Dus ik heb het goed gedaan. Volgende keer zal ik mijn baasje vertellen dat ik het best zonder riem kan hoor.
 
Daarna begint die vreemde mevrouw een verhaal af te steken, ik zal het eens even voor iedereen samenvatten:
 
Jacht-apport (met dummy):
Vier stappen:

• Stap 1: Hond mee naar veld met hoog gras, dummy neer leggen, hond laten kijken."Zoek apport" commando en samen met hond dummy zoeken.
• Stap 2: Hond mee naar veld met hoog gras, dummy neer leggen, hond laten kijken."Zoek apport" commando en hond los dummy laten zoeken.
• Stap 3: Hond mee naar veld met hoog gras, dummy weggooien, hond laten kijken. "Zoek apport" commando en hond los dummy laten zoeken.
• Stap 4: Hond mee naar veld met hoog gras, iemand anders dummy laten wegleggen, hond niet kijken. "Zoek apport" commando en hond los dummy laten zoeken.

Dit kan zeker enkele maanden duren voordat alles gaat. Rustig aan beginnen met trainen.

Nou ik hoop dat alle baasjes hier weer wat aan hadden en tot snel,

Poot van Sam

Hallo daar ben ik weer. Ik heb toch wat meegemaakt vandaag joh. Het was zooooo warm dat het baasje en zijn vrouwtje gingen zwemmen. Blijkbaar hebben ze iemand in de familie met een eigen zwembad. Na ons lekker geïnstalleerd te hebben in de tuin ging ik even ravotten met een Beagle. Zijn naam is Xanto en het is een hele leuke hond. Hij is alleen wat dik. (oh en niet vertellen he, maar hij kan niet zwemmen hihi).
 
Het baasje ging lekker poedelen in het water en het zag er zo lekker uit maar ik durfde niet goed hoor. Niet dat ik bang was natuurlijk, maar de rand was wel hoog hoor. Het baasje zag dat ik wel wilde maar toch nog niet zo durfde en heeft me even geholpen. Wow, wat was dat leuk zeg. Hij moest me wel even helpen. Dus een veilige hand onder mijn buikje en zwemmen maar. We moesten allemaal lachen. Ik mocht zelfs helemaal alleen zwemmen, maar daar word je wel snel moe van hoor. Het baasje zag dat en heeft me weer op de kant gezet.
 
Na een tijdje aan mijn kleur gewerkt te hebben had ik er wel weer zin in. Het baasje blijkbaar ook en die was ook weer in het water. Maar nu hielp hij niet. Oei en wat nu? Eerst één poot er maar in, en toen de ander. Met een plons belandde ik in het water en peddelde al spetterend naar mijn baasje. Die had een grote glimlach op zijn gezicht.
 
Al met al toch een hele fijne dag. Na het zwemmen ben ik nog wel even gewassen want er zat een raar goedje in het bad dat ze chloor noemen, gelukkig niet veel. Nu ben ik moe en ga ik lekker slapen.
 
Tot snel

Hoi allemaal, ik ben vandaag weer naar de tarining geweest en het was heeeel fijn. Weet je waarom? Het was overal lekker nat. En omdat ik daar toch wel van hou vond ik het fantastisch. Het regende hard vanmorgen, en het baasje vond dat toch niet zo lekker. Dus bij de hondenschool hebben we eerst even gewacht tot het onweer over was, en daarna fijn naar buiten.
 
Op het veld was het ook heerlijk, lekker rondrennen in de plassen. Maar nu moet ik wel even opletten. Vandaag hebben we veel apporteer oefeningen gedaan, en ik moest alleen blijven zitten terwijl dat baasje van me wegliep. Ziet er zo gek uit als hij met zijn open hand naar me toe staat en iedere keer achterom moet kijken of hij nergens over valt. Stiekem hoopte ik dat hij wel zou vallen .
 
Maar ik heb goed mijn best gedaan en baasje was weer heel trots. Daarna mochten we zelfs even naar het veld met de vijver. Maar dat was toch nog wel eng hoor. Maar het baasje stapte er zomaar in...de idioot. Hmm eerst één voetje er in en daarna...hé dat is best fijn. Daarna heb ik tot aan mijn buikje er in gestaan. Maar ik was toch wel blij dat ik er weer uit mocht. Na een uur training weer naar de kantine, daar kreeg ik een lekker koekje...majam...mijn goeie baasje.
 

• Let op met jonge honden en water. Ze kunnen niet gelijk zwemmen.
• Leg een hand onder hun buik en neem ze mee.
• Hou het kort in het begin, ze moeten echt wennen.
• Zorg zelf voor droge kleren...kan handig zijn.

Veel groetjes van Rut en Stef en een lik van Sam

Alleen maar hijgen en puffen. Ik loop het huis maar in en uit, maar ik kan geen verkoeling vinden. Mijn baasje is net thuis van nachtdienst, hij doets iets met computers. Ik was heel blij dat hij weer thuis was, dus ik begroette hem vrolijk met een lik en daar moest hij hard om lachen. Maar het was een lange nacht en ik heb een poepje moeten doen op de laminaat. Gelukkig was het baasje niet boos op me.
 
Baasje heeft koffie gezet en even op de bank uitpuffen met een bakkie. Na het bakkie stond hij gelijk op om me eten te geven, mjam mjam. Zoals altijd weer te weinig. Tenminste dat vind ik. Daarna heeft hij even alles opgeruimd en , jippie!!! de riem even lekker rennen buiten. Oh nee, ik moet netjes aan de riem lopen. Maar als ik straks in het veld ben, mag ik vast wel even overal aan ruiken.
 
Na het wandelingtje van ongeveer 10 minuten zijn we weer naar huis gegaan. Veels te warm om ver te lopen. Gelukkig heb ik een baasje wat dat ook vond. Thuis nog even samen gespeeld, dat was heel fijn zo met zijn tweetjes. Het vrouwke is werken dus die zie ik vanavond laat pas weer.
 
En...weer naar de les vanavond. Fijn weer naar andere Labjes kijken en goed opletten, dan is mijn baasje zo trots op me. Verleden week deed ik het ook heel goed. Maar ik wil eigenlijk dat het baasje me wat meer beloond met wat lekkers. Ach ja, anders wordt ik toch maar te dik.
 
Ons Sammetje zit op een strikt schema van voeding. We wegen zijn korrels. Verleden week zijn we gestopt met korrels en blikvoer. Ik heb het idee dat Sammie zijn poep wat dun was. Nu is het een stuk beter. In het begin, en vooral later in zijn hondenleven is het ongelooflijk belangrijk om op de voeding van je hond te letten. Liever iets minder dan teveel. Helemaal voor Labs, die hebben nogal de neiging om dik te worden.
 

• Pup 3 maanden tot ongeveer 6: van 40 gram langzaam opvoeren naar ongeveer 80.
• Let op met brokken en blikvoer, liever niet mengen. Of het één, of het ander geven.
• Bij training van de hond, beloon hem met een aai en lieve woorden. Niet teveel laten snoepen.
• Warm weer? Hou de wandelingen kort. Een hond kan alleen zweten via zijn poten en bek. Hitteberoertes en sterfte daardoor is een hoge doodsoorzaak.
• Knuffelen en spelen!! (dat moet)

Veel groetjes van Rut en Stef en een poot van Sam

Dat heeft gelijk zo'n bijklank he? Jachttraining hmmm wat moet ik daar nu mee denkt Sam. In principe is het precies gelijk aan de gehoorzaamheidstraining, tenminste in het begin. We doen precies hetzelfde, zitten, af, volgen en...aport. De lab apporteert erg graag. Als je het hem goed leert brengt die je vanalles...ook dingen die je eigenlijk liever niet ziet.

Op de tweede training deden we vanalles. Eerst moest ik braaf zitten van het baasje en dat valt niet mee. Er was weer vanalles te zien, en ook een andere leuke lab. Zitten, volgen en weer zitten. Plotseling weer volgen en links en rechts af. Nu moet ik wel even mijn aandacht er bij houden anders krijg ik de riem tegen mijn keeltje en dat is niet zo fijn.

De mevrouw die mijn baasje trained loopt ineens naar de andere kant van het veld en pakt iets raars op. Ik kijk even maar het is allemaal te ver weg. Ik moet met mijn baasje een stukje lopen en ineens "Bam!!!" Oei wat is dat nu. Baasje zegt dat ik moet zitten. Raar geluid was dat zeg. Weer een stukje lopen en alweer "Bam". Nou nou, kan het niet wat rustiger.

Bij de jachttraining hoort dus ook het stukje schot-vastheid. Als er een schot valt dan moet de hond blijven staan want er kan nog een schot vallen. Ook het apporteren is belangrijk. Dat wordt geoefend met dummies die de labjes in hun bek moeten houden met het commando "vast", en los laten met "los". Wij zijn geenzins van plan daadwerkelijk te gaan jagen want we houden van dieren. Maar waarom dan wel deze training. Wij vonden dat het beter bij het karakter van Sam paste, en hij heeft het reuze naar zijn zin. De bedoeling is dat Sam puur op commando's zonder riem leert gehoorzamen, ook komt er fluit-training bij. Als we dan eens in de velden lopen kan Sam los en hoeven we niet bang te zijn dat hij er ineens van door stuift. Sam doet het goed en na een uurtje mag hij weer spelen en puppy zijn.
 
Groetjes

Nu begint het echte werk met onze doerak. Via vrienden kwamen we terecht bij de Hasseltse hondenschool. Ons puppieke in de auto en op naar Hasselt. Hij vindt de auto gelukkig niet zo eng meer en gaat redelijk rustig liggen in de kofferbak. Zolang hij iets heeft om op te bijten is hij zelfs stil. Bij de hondenschool aangekomen werden we heel vriendelijk onthaalt. Eerste kregen we uitleg en een folder om door te nemen.Er werden wel eisen gesteld, en terecht. Volledige inenting en ontworming, pas dan mochten we mee doen. Na iedereen vrolijk besnuffeld te hebben zijn we naar buiten gegaan om eens te kijken hoe alles in zijn werk ging. Na een poosje gekeken te hebben werden we zelfs al betrokken in de les. We moesten een soort zee-container in waar een grote spiegel stond en dat was best leuk. Aan het einde van de container was het zeer donker. Sam werd even vastgehouden door de instructrice en ik moest doorlopen naar achter. Daar moest ik hem roepen om te kijken of hij naar me toe kwam. Dat ging gelukkig prima, hij kwam vrolijk kwispelend aandraven en uiteraard beloonde ik hem. Dat beloofde gelukkig al wat.
 
Ondertussen zijn we al een paar keer geweest en we zijn van de gehoorzaamheidstraining overgeschakelt naar de jachttraining. Zelfde eisen worden gesteld maar specifieker voor onze hond. Daarover meer in een volgende post.
 
Groetjes en een poot van Sam

Na een aantal daagjes was Sam wel redelijk gewend aan ons huisje. Hij heeft zijn eigen plek, weet dat die eten en drinken krijgt, dus dat vindt die best fijn allemaal.

We hebben even naar de DA gebeld en we mochten met onze kleine dreumes langskomen. Nou dt was een hele belevenis hoor. Hup in de auto en naar de DA. Wat heeft die gepiept zeg. Hij dacht waarschijnlijk dat die weer weggebracht zou worden. Bij de DA aangekomen zat de hele wachtruimte vol. Een heleboel honden bij elkaar. Honden met kapotte oren, met zo'n tuut om hun kop, grote honden, kleine honden vanalles. Oh ja eer ik het vergeet ook een kat.
 
Uiteindelijk mochten we binnen en onze DA was heel blij met een nieuw hondje. Hij heeft hem helemaal onderzocht en hij had alleen wat vlooitjes. Daarna kreeg die nog een pil tegen de wormen. Sam werd ook nog even gewogen en op dat moment woog hij 7,60 kg. Daarna nam de DA hem in zijn handen en rook hij eens goed aan de pup. Hij zei; " Er ruikt niets zo goed als een jonge pup".
 
Daarna zijn we weer naar huis gegaan na vriendelijk afscheid genomen te hebben. Thuis aangekomen vroeg ik aan Stefanie of we die pil nu moesten geven. Hmmm welke pil, blijkt dus dat we die hadden vergeten, en ook vergeten hadden te betalen. Oeps...volgende dag ben ik snel terug gegaan en heb alles in orde gebracht. De DA vondt het gelukkig niet erg.

Nadat we thuis kwamen en ons een beetje geïnstalleerd hadden zijn we alle spulletjes van Sam gaan uitpakken. Het eerste wat we deden was Sam een hondenkoekje geven en water...en dat was dus fout. Hij was zo nerveus van alle veranderingen dat er aan twee kanten van het arme beestje vanalles uit kwam. Twee keer op de laminaat poepen, rondrennen, plassen en toen overgeven...pfew welkom thuis.
 
Hij had zoveel gedronken dat er een redelijke golf uit hem kwam, en toen keek hij ons aan met een scheef hoofd en vroeg...goed he? Mwa wij vonden het wat minder maar ja. We hebben een knus plekje voor hem gemaakt waar Sam een beetje tot rust kon komen. Het volgende bericht zal gaan over de eerste keer naar de DA...ook een hele beleving hoor.
 
Tot snel

Enfin, de fokkerij mevrouw vroeg ons op welke de keus was gevallen. We hebben voor de meest donkerbruine pup gekozen om een aantal redenen:

• Hij was het mooiste van kleur
• Hij was het actiefste, ging overal op onderzoek uit
• Kroop niet weg als we hem aanhaalden
• Zijn mooie oogjes...

Na haar gezegd te hebben welke we gingen nemen zei ze dat ik hem moest oppakken terwijl zij even de andere terug in zijn hok ging zetten. Daarna moesten we haar volgen en werd ons nieuwe lid van de familie op een tafel gezet. Oortjes werden behandeld en nagekeken, tandjes werden nagekeken, hij kreeg een borstelbeurt, en een beetje parfum (wat helemaal niet lekker rook, vonden we allemaal, blah). Daarna heeft de fokkerij mevrouw ons alles uitgelegd over de voeding en verzorging van onze pup.

We kochten die dag:

1. Een chocoladebruine pup "Sam".
2. Stalen eet - drinkbakken op een poot (ze moeten staand eten)
3. Speciale kruiden voor bij zijn voeding
4. Oog en oorverzorging
5. Twee kammen / borstels
6. Snoep (kluiven, vleesstaafjes etc)
7. Een riem
8. Een flos touw (om mee te spelen)
9. Een bed (groot, aangezien het een grote hond wordt)
10. Puppy trainer en druppels (leren ze van kleins af aan hun behoefte te doen waar jij wilt)

Alles behalve de hond en Stefanie werd op een kar geladen en naar de auto gebracht. We hebben ondertussen ook betaald.... In de auto zat Stefanie samen met de Lab naast me en toen zei ze ... "We hebben een hondje..."

Op de terugweg zat de hond (nog zonder naam) een beetje appellig om zich heen te kijken. Ik denk dat die niet helemaal snapte wat er toch allemaal gebeurde. We moesten toch wel een 45 minuten rijden van de fokker naar huis en op de terugweg hebben we heel wat namen de revue laten passeren. En uiteindelijk vonden we het een Sam.

Ik was er al een paar jaar over aan het nadenken...Het was al eens een keer (of tien) ter sprake gekomen in onze gesprekken. Helemaal out of the blue zei Stefanie op een gegeven dag tegen me, "Zou je geen hond willen?". Dat was natuurlijk niet tegen dovemans oren gezegt. Ik heb altijd al een zwak gehad voor Rottweilers en het stond vast, het wordt een Rottweiler. Ten minste dat dacht ik...Enfin, een uur later zaten we bij familie die toevallig Rottweilers fokte. Na daar even rondgekeken te hebben zijn we terug in de auto gestapt en dar vertelde Stefanie me dat ze Rottweilers eigenlijk niet zo zag zitten. Dus ik vroeg haar wat ze dan wilde...Stefanie vindt Dalmatiers heel erg mooi...Hmmm nou dat zag ik dus weer niet zo zitten en na wat boeken uitgeplozen te hebben (thuis natuurlijk) zouden we er nog even mee wachten.Een paar weken later was het zo'n druilerige dag en we hadden allebei vrij dus ik besloot om naar een kennel te rijden. Toen Stefanie in de auto stapte zei ik dat dus tegen haar, en mijn gevleugelde woorden waren: "We gaan alleen even kijken hoor" (jaja dus).Kennels opgezocht in de Gouden Gids, en daar kwamen we op een fokkerij uit die we wel zagen zitten. Op naar de fokker.Bij de fokker aangekomen wilden we natuurlijk doen alsof we alles al wisten van honden enzo. Maar dat vergaten we snel toen we ze zagen. Allemachtig wat een soorten zeg. We hebben er even rondgekeken en eigenlijk wisten we dus wat voor hond we wilden hebben, namelijk een chocolade bruine Lab. Nu is het zo dat deze kleur niet zo heel vaak voorkomt, en wat schetste onze verbazing? Twee chocolade bruine Labs in de fokkerij. Eén was wat lichter van kleur en de ander een hele mooie diepe bruine.De Labjes lagen er bij en keken er naar. Die hadden zo iets van, ja ja weer zo'n stel rare wezens die ohh en ahh roepen en met hun vettige vingers op de ruiten tikken. Ze waren niet onder de indruk en bleven ons aankijken. We hebben ze er uit laten halen en hebben op de binnenplaats zeker 40 minuten staan bekijken. Toen was onze keus gemaakt...we keken elkaar aan en besloten om hem gelijk maar mee te nemen, aangezien er geen garantie gegeven kon worden dat ze lang zouden blijven. Na alle zaken op een rijtje gezet te hebben volgden we de fokkerij-mevrouw...

Dit wordt een dagboek annex informatie blog over, jullie raden het al...Labradors. Waarom? Sinds kort zijn ik en Stefanie mijn zielsmaatje de trotse bezitters van een chocolade bruine Labrador met de naam Sam. Sam is een zeer speelse jonge Lab pup van net geen 3 maanden oud. Sam is geboren op 28-04-2004. Ik wil hier graag al onze belevenissen op gaan schrijven en hopelijk vinden jullie er ook nog iets leuks tussen zitten aan informatie. Ook wil ik verschillende weetjes and zaken die met dit ras te maken hebben hier posten. Natuurlijk gaat dat niet vanzelf, maar ik hoop na een tijdje toch al wat informatie bijeen te hebben waar iedereen iets aan heeft.